Pedagog specjalny - kim był kiedyś, a kim jest dziś?

Pedagogika specjalna coraz bardziej się rozwija, a rynek pracy poszukuje specjalistów z tej dziedziny. Jak kształtowało się postrzeganie niepełnosprawności i co za tym idzie, jak zmieniał się zawód pedagoga specjalnego?
REKLAMA


Puls HR Puls HR

Pedagog specjalny - kim był kiedyś, a kim jest dziś?

PODZIEL SIĘ


Autor: jm

5 gru 2014 19:15


Według danych GUS 18-20 proc. polskich uczniów z różnych przyczyn boryka się z trudnościami w uczeniu się. Szkoły i system edukacji muszą sprostać indywidualnym potrzebom edukacyjnym dzieci i młodzieży, które borykają się z problemami. Placówki muszą zadbać o minimalizację barier psychologicznych, mentalnych, edukacyjnych, ale także technicznych czy architektonicznych, które są dużym problemem dla dzieci niepełnosprawnych.

Niepełnosprawność a środowisko

Jakim podejściem powinien wykazać się pedagog specjalny? – Tego typu profesja to zawód dla ludzi z pasją nauczania, wychowywania i przede wszystkim niesienia pomocy. Podczas pracy z niepełnosprawnymi konieczne jest poświęcenie nie tylko swojego czasu i uwagi, ale także całkowite zaangażowanie – komentuje Justyna Leszka, dziekan Wyższej Szkoły Uni-Terra.

- Dopiero wtedy możliwe jest osiąganie sukcesów w wychowaniu i nauczaniu dzieci i młodzieży niepełnosprawnej - dodaje.

Czytaj też: Pomysły ZNP na zmniejszenie bezrobocia wsród nauczycieli

Niepełnosprawność sama w sobie jest ogromnym wyzwaniem zarówno dla dotkniętego nią dziecka, jak i jego rodziny. – Dodatkowo poczucie odrębności zwiększane jest przez społeczeństwo, które tworzy bariery społeczne, ekonomiczne, prawne czy organizacyjne. W dużej mierze to otoczenie niepełnosprawnej osoby decyduje o tym czy będzie ona włączona do życia społecznego i czy będzie funkcjonowała bez większych trudności – mówi dziekan.

Jak kształtowało się postrzeganie niepełnosprawności? Szeroko rozumiane zmiany cywilizacyjne na przestrzeni wieków znacząco wpłynęły na edukację dzieci i młodzieży również niepełnosprawnej. Początkowo były one izolowane i sytuowane na marginesie życia społecznego.

Dopiero w XX wieku nastawienie do problemu niepełnosprawności uległo zmianie i zaczęto dążyć do pomocy, intensywnej opieki, rehabilitacji, edukacji, nauki samodzielności oraz integracji społecznej osób niepełnosprawnych.

Czytaj też: Niepełnosprawni mogą zapomnieć o pracy w administracji publicznej?

CZYTAJ DALEJ »
Podobał się artykuł? Podziel się!

REKLAMA

Nie ma jeszcze komentarzy. Kliknij aby dodać komentarz.